Είχαν φθάσει οι Αχαιοί στην αρχαία Κίνα; Γιατί οι Κινέζοι αναφέρουν την Ελλάδα με το όνομα «Σελλά»; Ποιος λαός ήταν οι ψηλοί,κοκκινομάλληδες με ανοιχτόχρωμα μάτια,των οποίων οι μούμιες βρέθηκαν στην έρημο Τακλαμακάν; Η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει εσχάτως στο φως εκπληκτικά ευρήματα

1. Σε μια εποχή που η Κίνα ήταν… μικρότερη από την Ελλάδα, οι επίγονοι του Αλεξάνδρου είχαν ανοίξει μια «Εγνατία» η οποία κατέληγε στο Πεκίνο! 2. Απομεινάρι της εποχής των Ελλήνων στον δρόμο του μεταξιού: ναός στο φαράγγι Γκάρνι της Αρμενίας 3. Ελληνικά γράμματα χαραγμένα σε νόμισμα από κινεζικό μέταλλο, νωπογραφία έλληνα στρατιώτη, υφαντό με Κένταυρο, μια μούμια δίμετρου λευκού με νεκρική προσωπίδα, βουδιστής μοναχός με δυτικά χαρακτηριστικά και γαλάζια μάτια, Βούδας με ελληνικά φτερά Νίκης… Ολα είναι ευρήματα στην Κίνα, κομμάτια του έπους των πιονιέρων στο άνοιγμα του δρόμου προς αυτήν 4. Η έρημος του Τακλαμακάν συνεχίζει να απειλεί τις παρυφές της Αλεξανδρείας Εσχάτης. Κάτω όμως από τους αμμολόφους φύλαξε καλά κρυμμένα τα μυστικά ενός χαμένου κρίκου της Ιστορίας 5. Ο αγώνας των ακριτών του Αλεξάνδρου στην Κεντρική Ασία αποτυπωμένος υπέροχα σε κτέρισμα του θησαυρού των Σκυθών

Η περασμένη χρονιά ανήκε αναμφίβολα στην Κίνα. Ηταν η χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων της, η χρονιά που μας προμήθευσε ντόπες, η χρονιά που ξύπνησε στον κόρφο της το Θιβέτ, η χρονιά που τη θυμήθηκε με θυμό ο Εγκέλαδος… Χρονιά κορύφωσης για την πρώτη σε πληθυσμό και τέταρτη σε έκταση χώρα της Γης, για καλό ή για κακό.

Πριν από λίγες ημέρες ξανακοίταξα προσεκτικά τη θέση της στον χάρτη. Θυμήθηκα σαν χθες το ανάγλυφο της χώρας, όπως το είδα σε ένα πάρκο «της Κίνας σε μινιατούρα», κατά την εκεί επίσκεψή μου προ δεκαετίας. Βαδίζοντας μεταξύ του Σινικού Τείχους και της Λάσας του Θιβέτ, είχα ρωτήσει τον ξεναγό μας πώς λένε την Ελλάδα στη γλώσσα τους. Μου αποκρίθηκε: «Σελλά» (λαρισινή προφορά). Ξαφνιασμένος, τον ρώτησα αν αυτή η λέξη έχει κάποιο άλλο νόημα στα κινέζικα. «Οχι» μου είπε «αλλά Αιγαίο σημαίνει Θάλασσα της Αγάπης»…

Η απορία για τις συμπτώσεις με συνόδεψε όλα τα επόμενα χρόνια. Ιδιαίτερα η ομοιότητα του Σελλά με το προομηρικό όνομα Σελλάς (Χώρα του Φωτός) της χώρας μας, με έκανε να φαντάζομαι απογόνους των Αργοναυτών σε ρόλο Μάρκο Πόλο. Βέβαια, ο Αριστέας ο Προκοννήσιος, ο ποιητής του 7ου αιώνα π.Χ. και συγγραφέας των Αριμασπείων Επών, είχε περιηγηθεί μεγάλο μέρος της Ασίας- αλλά είχε φθάσει στην άλλη της άκρη; Η βεβαιότητα του Αλεξάνδρου ότι μετά την Ινδία ο κόσμος τελείωνε, δεν άφηνε περιθώρια για κάτι τέτοιο. Ακόμη και έτσι όμως αυτό δεν σήμαινε ότι δεν θα το έκανε κάποιος επόμενος «για λογαριασμό του». Και, όντως, το λαμπύρισμα της δάδας στα Ιμαλάια φώτισε κάτι που είχα παραβλέψει.

Οταν η Ευρώπη συνάντησε την Κίνα

Τυπικά, ο Αλέξανδρος κατέκτησε και κράτησε την αυτοκρατορία του Δαρείου για μόλις εννέα χρόνια (334-323 π.Χ.), αλλά το σοκ που επέφερε στην ιστορία αυτού του κόσμου έμελλε να κρατήσει αιώνες. Χάρη στην αίγλη του ονόματός του, οι επίγονοι κατόρθωσαν μετά τον θάνατό του να κρατήσουν για δύο αιώνες τα φέουδα που μοιράστηκαν, παρά τους συνεχείς πολέμους μεταξύ τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Πείθων που είχε αναλάβει τις ινδικές κτήσεις στην κοιλάδα του Ινδού και ο Εύδεμος που είχε πάρει τη διοίκηση του Παντζάμπ έμειναν στις κτήσεις τους ως το 316 π.Χ., για να πάρει τη θέση τους η ινδική δυναστεία του Τσαντραγκούπτα Μαουρία.

Ως τον πρώτο αιώνα π.Χ.- μας λέει η Ιστορία- τις κτήσεις της Δύσης τις κατέλαβαν οι Ρωμαίοι και εκείνες της Ανατολής οι διάδοχοι των Περσών, Πάρθοι. Σε πείσμα της ιστορίας όμως, οι Ελληνες κατόρθωσαν να συστήσουν στα εδάφη του Αφγανιστάν και του Πακιστάν το ΕλληνοΒακτριανό βασίλειο (206-140 π.Χ.) και να το επεκτείνουν ανατολικά, συστήνοντας το Ελληνο-Ινδικό βασίλειο (180 π.Χ.- 10 μ.Χ.) Τότε, με τα πρώτα κύματα των Ούννων (Ξιον Γκνου για τους Κινέζους) να σαρώνουν τα πάντα, τελείωσε το παιχνίδι εξουσίας των Ελλήνων.

Οσο για τους Κινέζους… γνωρίζαμε μόνο ότι οι στρατιώτες του Ευθύδημου (με πρωτεύουσα την Αντιόχεια τη Μαργιανή και ορμητήριο την Αλεξάνδρεια την Εσχάτη) είχαν εξερευνήσει τις ερημιές στο τωρινό κινεζικό Τουρκεστάν. Ο Στράβων έγραψε χαρακτηριστικά ότι οι Ελληνο-Βακτριανοί «επέκτειναν την αυτοκρατορία τους μακριά ως την Κίνα και τους Φρύνους (βλ. http://www.perseus.tufts.edu/cgibin/pte xt? lookup=Strab. +11.11.1 στο Διαδίκτυο). Αλλά λεπτομέρειες για εμπορικές σχέσεις δεν ανέφερε. Τους Κινέζους τους γνώρισαν έμμεσα οι Ρωμαίοι, επειδή εκείνοι πουλούσαν μετάξι στους Πάρθους και οι Πάρθοι στους Ρωμαίους. Η επαφή τους έγινε άμεση μετά το 14 μ.Χ., όταν ο έλληνας πλοίαρχος Εύπαλος έδειξε στον ναύαρχο του Αυγούστου το πώς να εκμεταλλεύεται τους μουσώνες για να συντομεύει το ταξίδι στην Ινδία. Σύμφωνα με τα κινεζικά αρχεία, ως τον 2ο αιώνα οι έλληνες ναυτικοί είχαν φτάσει στο Βιετνάμ και το 166 μ.Χ. επισκέφθηκαν την αυτοκρατορική αυλή του Χουάν Τι, ως απεσταλμένοι του αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου. Από τότε και ως τον Μάρκο Πόλο (1266 μ.Χ.) οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ότι ο στεριανός δρόμος για την Κίνα ήταν στα χέρια Ούννων και Μογγόλων.

Παράδοξα, συμπτώσεις και ανατροπές

Αυτή η παγιωμένη εικόνα απομόνωσης της Κίνας ανατρέπεται άρδην τα τελευταία χρόνια, από τη διασταύρωση τόσο ιστορικών όσο και αρχαιολογικών ευρημάτων.Σύμφωνα με το αρχείο του κινέζου ιστορικού Σίμα Κιάν, ο αυτοκράτορας Γου αποφάσισε το 138 π.Χ. να στείλει τον πρεσβευτή του Ζανγκ Κιάν στους λαούς της Δύσης, ψάχνοντας για συμμάχους κατά των Ούννων. Εκείνος, έπειτα από την ατυχή σύλληψή του και αιχμαλωσία δέκα χρόνων στα χέρια των Ούννων, δραπέτευσε και διέσχισε την έρημο του Τακλαμακάν για να συναντήσει… τους «Νταϊουάν» (Δαναοί;).

Ηταν λευκοί χωρίς λοξά μάτια και είχαν γενειάδες. Ηταν εκτροφείς υπέροχων αλόγων, είχαν πολύ όμορφα κτίρια και αγάλματα, φέρονταν με σεβασμό στις γυναίκες και… τις άκουγαν. Η περιοχή διέθετε 60.000 οικογένειες και 30.000 στρατιώτες. Με βάση τις γεωγραφικές συντεταγμένες που έδινε ο Ζανγκ Κιάν στην αναφορά του, η πόλη που συνάντησε ήταν η Αλεξάνδρεια η Εσχάτη, στα όρια Φεργάνας και Σογδιανής, στο πέρασμα του Παμίρ.

Το πολύ περίεργο είναι ότι στην πόλη αυτή έκοβαν ήδη νομίσματα με μια τεχνική που γνώριζαν μόνον οι Κινέζοι. Συγκεκριμένα, οι βασιλείς Αγαθοκλής και Πανταλέων της Βακτρίας είχαν κυκλοφορήσει- γύρω στο 170 π.Χ. – το πρώτο δυτικό νόμισμα «λευκού χαλκού», από κράμα χαλκού- νικελίου σε αναλογία 75/25. Προφανώς, κάποιοι είχαν προλάβει να κάνουν εισαγωγές…

Ο Ζανγκ προχώρησε στη Βακτρία και έφθασε ως την Ινδία. Επέστρεψε- έπειτα από μία ακόμη αιχμαλωσία στα χέρια των Ούννων- και πληροφόρησε τον αυτοκράτορα για τα θαυμαστά που είδε. Τον αυτοκράτορα τον ενδιέφερε κυρίως η αγορά των αλόγων που είχαν οι Ελληνες, αλλά μαζί με αυτό ξεκίνησε το αλισβερίσι που, τον 19ο αιώνα, βαφτίστηκε από τον γερμανό μελετητή von Richthofen «δρόμος του μεταξιού».
Τους Ελληνες αντικατέστησαν στη συνέχεια οι Σκύθες, οι οποίοι πιεζόμενοι από τους Ούννους εισέβαλαν στη Βακτρία και στην Ινδία, για να δημιουργήσουν την αυτοκρατορία του Κουσάν, ώσπου την περιοχή κατέλαβε η Κίνα (70 μ.Χ.). Τα καραβάνια έφευγαν από την Κίνα με μετάξι, κεραμικά και σιδηρικά και επέστρεφαν με χρυσό, ελεφαντόδοντο και γυάλινα αντικείμενα. Ωστόσο οι επιθέσεις από ληστές ήταν συχνές. Για την προστασία του εμπορίου, το νεότευκτο Σινικό Τείχος επεκτάθηκε δυτικά, ως την έρημο Τακλαμακάν.

Τα σημάδια και η μεγάλη έκπληξη

Το πέρασμα των καραβανιών από την έρημο αυτή ανά τους αιώνες άφησε πάμπολλα σημάδια πίσω του. Οι πρώτοι δυτικοί μελετητές που έφθασαν στην περιοχή το 1900- ο Σουηδός γεωγράφος Sven Ηedin και ο Ούγγρος Αurel Stein- βρήκαν πολλά από αυτά, όπως και 2.000 χειρόγραφα που εξιστορούσαν τα δρομολόγια του δρόμου του μεταξιού τους προηγούμενους αιώνες. Ακολουθώντας τον δρόμο στις περιοχές της Κίνας, έβρισκαν παντού επιρροές από την τέχνη των Ελλήνων: Γεωμετρικά σχέδια στα υφαντά και στα κεραμικά, αγάλματα φτερωτών αλόγων, απεικονίσεις του Βούδα με φτερά αγγέλου… αλλά και ζωγραφιές με έλληνες στρατιώτες και Κενταύρους. Πολλοί σύγχρονοι αρχαιολόγοι επιμένουν ότι και ο πήλινος στρατός, που συνόδευσε το 210 π.Χ. τον αυτοκράτορα Κιν στον τάφο, είχε πηγή έμπνευσης τα αγάλματα των Ελλήνων!

Αλλά η μεγάλη έκπληξη ήλθε όταν πέρασε το «καθαρτήριο» της Πολιτιστικής Επανάστασης και η Κίνα άρχισε να ανασκάπτει επιστημονικά το παρελθόν της: Η έρημος Τακλαμακάν μόνον έρημη δεν ήταν. Θαμμένες πόλεις βρέθηκαν κάτω από τις αμμοθίνες της και τάφοι με μούμιες άρχισαν να έρχονται στην επιφάνεια. Δεκάδες μούμιες χιλιετηρίδων, τέλεια διατηρημένες από την ξηρασία. Ωστόσο… οι νεκροί δεν ήταν Κινέζοι!

Ηταν ψηλοί, κοκκινομάλληδες, με ανοιχτόχρωμα μάτια. Οι πιο παλιοί ανάγονταν στο 1800 π.Χ. και οι πιο πρόσφατοι στο 300 π.Χ. Μεταξύ αυτών ήταν και ένα μωρό ενός έτους, που είχε στη θέση των ματιών του γαλάζιες πέτρες, και κάποιες γυναίκες, του 4ου και 3ου π.Χ. αιώνα, που φορούσαν μυτερά καπέλα όπως οι Αμαζόνες. Τι συνέβαινε; Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι και πώς ζούσαν σε μια περιοχή τελείως άνυδρη;

Για το τελευταίο ερώτημα η απάντηση είναι μάλλον γεωλογική: Η έρημος Τακλαμακάν βρίσκεται πολύ χαμηλότερα από το επίπεδο της θάλασσας και- σε παλιότερη εποχή, με άλλο κλίμα- ήταν πιθανότατα εύφορη πεδιάδα με λίμνη.

Κατά τα λοιπά, τα απρόσμενα αυτά ευρήματα- της δεκαετίας του 1990- δημιούργησαν μεγάλο μειονοτικό πρόβλημα στην Κίνα. Οι τουρκογενείς Ουιγούροι της περιοχής άρχισαν να λένε ότι οι μούμιες αποδείκνυαν ότι κατάγονταν από μη Κινέζους, τους Τοχάριους, άρα και η γύρω χώρα έπρεπε να γίνει αυτόνομη. Ολοι θυμήθηκαν τους αρχαίους κινεζικούς μύθους για έναν λευκό λαό στα δυτικά, ψηλό, με πράσινα και γαλανά μάτια, και βοστρυχωτά γένια. Επειτα από πολλές διελκυστίνδες, η κινεζική κυβέρνηση δέχτηκε να γίνει εξέταση DΝΑ από κοινή ομάδα ερευνητών από πανεπιστήμια της Κίνας, της Σουηδίας και των ΗΠΑ.

Τα πορίσματα από το DΝΑ ξεκαθάρισαν ένα πράγμα: Οι μούμιες δεν είχαν καμία σχέση με τους Ουιγούρους Τούρκους, οι οποίοι άλλωστε είχαν καταλάβει την περιοχή μόλις τον 9ο αιώνα μ.Χ. Αλλά δεν επήλθε συμφωνία για τίποτε από τα υπόλοιπα. Οι ανθρωπολόγοι είχαν βρει γονιδιώματα που παραπέμπουν άλλοτε σε Κιμμέριους Κέλτες της Κριμαίας, άλλοτε σε Σκύθες του Κιργιστάν και άλλοτε σε κατοίκους της Ανατολικής Μεσογείου.

Τι λένε οι αρχαιολόγοι; Πολύ απλά, ότι τα σχέδια των ρούχων των νεκρών έχουν ελληνικής τεχνοτροπίας μοτίβα. Μάλιστα, ένα από τα εγχάρακτα ταφικά αναθήματα φέρει το σύμβολο της γνωστής σβάστικας. Ακόμη πιο εντυπωσιακά, μια μούμια που βρέθηκε πολύ νοτιότερα της ερήμουστο Γινγκπάν της ΝΔ Κίνας- χρονολογείται από το 1000 π.Χ., έχει ύψος γύρω στο 1.90(!) και φέρει χρυσή νεκρική προσωπίδα, κατά το συνήθειο των Μυκηναίων.

Μα… υπάρχει ιστορική διασταύρωση; Εχουμε ξανακούσει ποτέ για τέτοιον λαό; Ψάχνοντας στα κείμενα του Πλίνιου του Πρεσβύτερου (ΧΧΙV, Τaprobane) βρίσκουμε μια απροσδόκητη περιγραφή των Κινέζων, από έναν πρεσβευτή της Κεϋλάνης, προς τον αυτοκράτορα Κλαύδιο: «Ο πατέρας μου έχει επισκεφθεί συχνά τη χώρα τους. Αυτοί οι άνθρωποι ξεπερνούν στο ύψος τους συνηθισμένους ανθρώπους, έχουν πυρόξανθα μαλλιά και γαλανά μάτια…». Σημειωτέον ότι ένας επισκέπτης από την Κεϋλάνη προφανώς θα πήγαινε στην Κίνα με πλοίο και θα έπιανε λιμάνι στη νοτιοδυτική μεριά της, κοντά στο Γινγκπάν.

Επειτα από αυτό, η φαντασία οργιάζει. Βρήκαμε, μήπως, πού κατέληξαν οι Μυκηναίοι, όταν μετανάστευσαν λόγω κλιματικής αλλαγής μετά τον Τρωικό Πόλεμο; Τα κείμενα των Χετταίων μιλούν για τους Αχιγιάβα (Αχαιούς) που προχώρησαν πολεμώντας μέσα από τη Συρία. Αλλά και οι Κιμμέριοι σάρωσαν εκείνα τα μέρη, για να καταλήξουν να γίνουν οι Πάρθοι. Μήπως, απλά, βρήκαμε αυτούς που τους κυνήγησαν ως την εσχατιά της Γης και τους εξολόθρευσαν, κλέβοντας ακόμη και τα ταφικά τους έθιμα; Κάποτε, η αλήθεια θα έλθει στο φως.

TO BHMA

Advertisements

Η ξεχασμένη Μεγάλη Ελλάδα

Φεβρουαρίου 23, 2009

Ο δήμαρχος της πόλης Καλημέρα ζητούσε από την ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη μια πέτρα για να έχουν κοντά τους κάτι από την προγονική πατρίδα

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΟΜΑΗ

Αν έχει βάση ο συλλογισμός του Οδυσσέα Ελύτη πως «…ο πολιτισμός μας περνάει όπως το ιώδιο πάνω στις πονεμένες περιοχές για να τις ιάνει,έως ότου κάποιος καινούργιος τραυματοποιός παρουσιαστεί κι επαναληφθεί η ίδια ιστορία», μόνο τότε μπορεί να ερμηνευθεί αυτό το ανεπανάληπτο φαινόμενο στην Ιστορία της ηπείρου μας:

Πώς μπόρεσαν μερικές δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων, απόγονοι των πρώτων αποίκων του 8ου αιώνα π.Χ. από την Κύμη, τη Χαλκίδα, τα Μέγαρα, τη Ρόδο, την Κρήτη, τη Λακωνία
και τη Λοκρίδα, να επιβιώνουν μέχρι σήμερα πάνω στις πιο δύσβατες περιοχές της Απουλίας και της Καλαβρίας, στη Ν. Ιταλία, στα «γκρικοχώρια» και να μιλούν την πιο γλυκιά, την πιο τραγουδιστή ελληνική που μιλήθηκε ποτέ, με έντονα δωρικά στοιχεία και γραφή λατινική…

Αλλοι τούς ονόμασαν Βυζαντινούς, ξωμάχους στρατιωτών και μερικών οικογενειών που ξέμειναν μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και έφτιαξαν μοναστήρια και ναούς. Αλλοι, αναγνωρίζοντας έντονα δωρικά στοιχεία στη λαλιά τους- που είναι και η πιο σωστή θεωρία-, κατευθείαν απογόνους των αποίκων του 8ου αιώνα π.Χ., του αιώνα των μεγάλων αποικισμών. Οποια θεωρία και αν ασπασθεί κανείς, ωστόσο, για ένα πράγμα δεν μπορεί να αμφιβάλλει. Οτι οι άνθρωποι αυτοί δεν σταμάτησαν, όσοι αιώνες και αν πέρασαν, να τρέφουν την ίδια αγάπη και λαχτάρα για αυτήν που θεωρούν πατρίδα των προγόνων τους, την Ελλάδα, και το κυριότερο να μιλούν την ίδια «ώρια γκλώσσα», ωραία, δική τους γλώσσα παραδομένη με ευλάβεια από γενιά σε γενιά.

Οι «Γκρέκι» όπως τους ονόμασαν οι Ιταλοί από παραφθορά της λέξεως Γραία, ονομασία περιοχής απέναντι από την Ερέτρια από όπου ξεκίνησαν πολλοί άποικοι του 8ου αιώνα που οι Λατίνοι πρώτοι είχαν ονομάσει Γραίους, ήταν συγκεντρωμένοι σε εννέα πόλεις και πέντε χωριά στον ιταλικό Νότο, στο τακούνι της ιταλικής μπότας, όπως φαίνεται στον χάρτη η γειτονική μας χώρα, στις περιοχές της Απουλίας και της Καλαβρίας. Στην Απουλία, η Καλημέρα, η Μαρτινιάνο, η Καστρινιάνο Ντέι Γκρέτσι, η Μαρτάνο, η Κοριλιάνο Ντουράντο και η Τζολίνο, και στην Καλαβρία, η Μπόβα, το Γκαλιτσιάνο, το Κοντοφούρι, η Ρόκα Φόρτε Ντέι Γκρέτσι, η Αμεντολέα και το ηρωικό Ρηχούδι που υπέφερε πιο πολύ από τον βαρύ χειμώνα, τις πλημμύρες και τον άγριο άνεμο, χαρακτηριστικό του άγριου κλίματος της περιοχής.

Σε φάκελο του έτους 1958 περιέχεται η συγκινητική αλληλογραφία του δημάρχου της πόλης Καλημέρα Τζιοβάννι Απρίλε με την ελληνική πρεσβεία στη Ρώμη προκειμένου «να τους σταλεί έστω και μια πέτρα από την Ελλάδα,για νά ΄χουν κάτι κοντά τους από την προγονική πατρίδα». Επικεφαλής της Διπλωματικής μας Αρχής βρισκόταν τότε στη Ρώμη ο Κλέων Συνδίκας και εκτελών χρέη μορφωτικού συμβούλου ο Γ. Σκουζές που σήκωσε και όλο το βάρος της υπόθεσης για τη μεταφορά κάποιου αφιερώματος στη μεγαλύτερη από άποψη πληθυσμού και οργάνωσης αλλά και γνωστότερη εξ όλων πόλη, την Καλημέρα.

Στις 29 Μαΐου του 1959 ο Σκουζές απευθύνει υπογράφων «ευπειθέστατος» την εξής ενημερωτική επιστολή στον έλληνα πρέσβη: «…Επωφεληθείς της εσχάτως εν Αθήναις διαμονής μου ησχολήθην όπως ο εκφρασθείς από ετών επανειλημμένως συγκινητικός πόθος των ελληνοφώνων κατοίκων πόλεως “ΚΑΛΗΜΕΡΑ”,δηλαδή απόκτησις τεμαχίου μαρμάρου Αθηναϊκού ή άλλου τοιούτου κειμηλίου ίνα σωθή ως αναμνηστικόν της ελληνικής καταγωγής, πραγματοποιηθή». Συμπλήρωνε δε πως «…κατόπιν επιμόνων διαβημάτων παρά τω Υπουργείω Εξωτερικών,Εθνικώ Μουσείω,Υπουργείω

Αντίγραφο μιας εκ των πολλών επιστολών με τις οποίες ο δήμαρχος της πόλης Καλημέρα εκλιπαρούσε την Πρεσβεία της Ρώμης να συνδράμει για την αποστολή τεμαχίου μαρμάρου: «a simbolo di una ideale continuita di rapporti con la Ρatria di origina» [(«συμβόλου της διαρκούς αναφοράς στην Πατρίδα προέλευσης (των κατοίκων)»]. Δεξιά, η αττική επιτύμβια στήλη που δωρήθηκε στην Καλημέρα. Βρέθηκε στο Μαρούσι και φέρει την επιγραφή «Πατρόκλεια Προκλείδου Αθμονέως».

Πρόκειται για έργο του 4ου αιώνα π.Χ. Παιδείας (σημ.: οι αρχαιότητες ανήκαν πριν από την ίδρυση του υπουργείου Πολιτισμού στην αρμοδιότητα του υπουργείου Παιδείας) είμαι ευτυχής να φέρω εις γνώσιν υμών ότι τη ευγενική αρωγή του κ. Γ. Καρούζου,Διευθυντού του Εθνικού Μουσείου,εξευρέθη κατάλληλον τοιούτον κειμήλιον…». Τη δαπάνη μεταφοράς ακτοπλοϊκώς μέχρι το λιμάνι του Μπρίντιζι, αλλά και από εκεί διά του ελληνικού προξενείου στην ομώνυμη πόλη είχε αναλάβει το υπουργείο των Εξωτερικών κατόπιν εγκρίσεως των αρμοδίων υπηρεσιών και φυσικά της πρεσβείας Ρώμης.

Στις 2 Μαΐου του 1960 ο έλληνας πρέσβης Κλ. Συνδίκας έδινε εντολή στον Γ. Σκουζέ «…όπως μεταβήτε και αντιπροσωπεύσητε ημάς κατά την τελετήν αποκαλυπτηρίων της αρχαίας Στήλης ήτις εδωρήθη εις την εν λόγω ελληνόφωνον πόλιν της Καλαβρίας υπό της Ελληνικής Κυβερνήσεως» (ΑΠ 1695). Ημέρα τελετής ορίσθηκε με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου της πόλης Καλημέρα η 5η Ιουνίου του ιδίου έτους και περιελάμβανε σειρά εκδηλώσεων και ομιλιών επιφανών ιταλών ελληνιστών διάρκειας δύο ωρών. Ανάμεσα στις εξαγγελθείσες εκδηλώσεις ήταν και η μετονομασία οδού, που κατέληγε στην κεντρική πλατεία της πόλης όπου επρόκειτο να τοποθετηθεί η αναθηματική αθηναϊκή μαρμάρινη στήλη, σε Via di Αtene, όχι μακριά από τις ήδη υπάρχουσες οδούς Κρήτης και Κύπρου.

Σε τρισέλιδη αναφορά του Σκουζέ προς ενημέρωση της πρεσβείας Ρώμης για το λαμπρό γεγονός παρουσία και του ιταλού νομάρχη αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: «…Εντόπιοι νεαροί ποιηταί απήγγειλαν ποιήματα εν εντοπίω ελληνική γλώσση και εψάλησαν από κορασίδας πατροπαράδοτα “Τραούδια” (sic) εν χορώ,συνοδευόμεναι υπό πλήθους…Δέον υπογραμμίσω,Κύριε Πρέσβυ,την πάνδημον συρροήν των κατοίκων της Καλημέρα καθώς και παρουσίαν Δημάρχων και προεστώτων άλλων γειτονικών ελληνοφώνων κωμοπόλεων της Σαλεντινής περιοχής,ήτοι:Soleto, Μarano,Μartigniano,Corigliano, Ζolino,Castignano,Μelpiniano,και ωσαύτως την εγκάρδιαν εμμονήν και υπερηφάνειαν των Καλημεριωτών διά την ελληνικήν αυτών καταγωγήν,ου μόνον των προεστώτων και γερόντων αλλά,άξιον προσοχής,και των νεωτέρων και τέκνων αυτών συνεχώς ζητωκραυγαζόντων υπέρ Ελλάδος…». Μαζί με την έκθεσή του ο Σκουζές διαβίβαζε αποκόμματα του ιταλικού Τύπου για το γεγονός.

Ωστόσο, η προσφιλής μητέρα-πατρίδα για δεκαετίες δεν θα είναι παρά μια κακή μητριά για τους ελληνοφώνους της Ιταλίας. Αν και πρέπει να αναγνωρισθεί ότι η χώρα εξήλθε με ρημαγμένη οικονομία και ανοιχτά μεγάλα εθνικά θέματα, όπως εκείνα της Κύπρου και της Β. Ηπείρου, μη δυνάμενη να αντεπεξέλθει σε υποχρεώσεις μακράν του εδάφους της που, για τα δεδομένα της εποχής, έμοιαζαν να την ξεπερνούν, ίσως δεν θα έπρεπε να παραλείψει από τις συμφωνίες ειρήνης με την ηττημένη Ιταλία και τα πρωτόκολλα συνεργασίας, σε οικονομικό και μορφωτικό επίπεδο της δεκαετίας του 1950, την ξεχασμένη ελληνική μειονότητα που η καρδιά της δεν έπαυσε λεπτό να χτυπά για τη μητέρα-πατρίδα.

Απόδειξη ότι, παρά τις αλλεπάλληλες φυσικές καταστροφές, τον μεγάλο καταστρεπτικό σεισμό του 1783 αλλά και τον βίαιο εκλατινισμό του βυζαντινού τυπικού που επέβαλε η Παπική Εκκλησία, αλλά και τον οικονομικό μαρασμό που οδήγησε πολλούς ελληνοφώνους σε υποχρεωτική μετανάστευση στο εσωτερικό της Ιταλίας, εν έτει 1973 ο συγκεκριμένος Ελληνισμός παρέμεινε ζωντανός και αντιστεκόταν.

Στις 13 Νοεμβρίου του ιδίου έτους, 26 χρόνια πριν, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης Μαρτάνο με 10.000 κατοίκους και υπογραφή του δημάρχου Α. Καστελλούζι υπέβαλε ψήφισμα στην ιταλική κυβέρνηση που άρχιζε ως εξής: «Διαπιστωθείσης της ανάγκης επεμβάσεως διά την κυριότητα και διαφύλαξιν των ελληνικών διαλέκτων του Σαλέντο και της Καλαβρίας,εν γνώσει ότι τοιαύται διάλεκτοι ελληνικαί τείνουν να σβήσουν λόγω της πλήρους εγκαταλείψεώς των,εν γνώσει ότι αυτές αντιπροσωπεύουν μία πνευματικήν κληρονομίαν την οποία το γένος μας μεταφέρει από χιλιάδων ετών και ότι θα ήτο εγκληματικό να συναινέσωμεν στην εξαφάνισίν της, επικαλούμενοι το άρθρον 6 του Συντάγματος που εξασφαλίζει την προστασίαν των γλωσσικών μειονοτήτων,απευθύνομεν θερμήν έκκλησιν προς τας τοπικάς σχολικάς αρχάς,τας περιφερειακάς και εθνικάς διά να εγκρίνουν τα πλέον κατάλληλα μέτρα ώστε να λειτουργήσουν εις τους Ελληνοφώνους δήμους δημοτικά σχολεία διά την εκμάθησιν της μητρικής γλώσσης… (κτλ.)».

Το «Χριστός Ανέστη» στο Galiciano

Εξαιρετικά συγκινητικό ήταν και το περιεχόμενο τού με ΑΠ 3089 από 16ης Απριλίου 1969 εγγράφου του έλληνα πρέσβη Α. Πούμπουρα από τη Ρώμη που περιέγραφε το Πάσχα των ελληνοφώνων με βάση το άρθρο «ΤΟ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΙΣ ΤΟ GΑLΙCΙΑΝΟ» του ορθόδοξου ιερέα Εugenio Valentini: «…Ως θέλετε παρατηρήση» έγραφε ο έλληνας διπλωμάτης «σύμφωνα με τον ιερέα,το βυζαντινόν τυπικόν ανταποκρίνεται περισσότερον εις το αίσθημα των ευαρίθμων ελληνιζόντων της Ν. Ιταλίας» ενώ στο ίδιο έγγραφο ανέφερε πως παρά «…την κατάργησιν του βυζαντινού τυπικού διά λόγους εκλατινισμού του πληθυσμού και επιβολής της Παπικής εξουσίας…υπολείμματα του βυζαντινού πολιτισμού διασώζονται και αι νεοελληνικαί διάλεκτοι εις πείσμα των αιώνων συντηρούνται εισέτι».

Για να επιβεβαιωθεί και πάλι η προφητική γραφή του Οδυσσέα Ελύτη: «Τ΄ ανώτερα μαθηματικά μου τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά,ένα αμπέλι κι ένα καράβι.Που σημαίνει ότι με τόσα άλλα την ξαναφτιάχνεις…». Εστω και αργά, όμως, το διασυνοριακό πρόγραμμα Ιnterreg με χρήση κοινοτικών πόρων, εδώ και 15 χρόνια περιλαμβάνει τη διδασκαλία της ελληνικής στα παιδιά που μιλούν τα «γκρίκο», εξασφαλίζοντας μια δεύτερη πατρίδα στην αθηναία κόρη την Πατρόκλεια για την οποία ο γνωστός ιταλός ποιητής Ερνέστο Απρίλε έγραψε την ημέρα υποδοχής της, στις 5 Ιουνίου του 1959: «ΖΕΝΙ SU ΕΝ ΙSΕ ΕΤΤU ΄SΤΙ ΚΑLΙΜΕRΑ» («Ξένη εσύ δεν είσαι εδώ στην Καλημέρα».).

Η κυρία Φωτεινή Τομαή είναι προϊσταμένη της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών.

ΤΟ ΒΗΜΑ

Κι είναι τα λόγια του φωτιά. Σα κεραυνός βρόντηξε και τρόμαξαν οι ανθέλληνες στο περασμά του. Κι οι νέοι στη ψυχή και τη καρδιά πηραν θάρρος να συνεχίσουν τον αγώνα τους ενάντια στη σήψη και τη παρακμή. Όσοι δεν ήξεραν,έμαθαν. Και βροντοφώναξαν όλοι μαζί.

ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Αναρτήθηκε από EGERSIS

http://egersis.blogspot.com/2009/01/blog-post_1502.html

ΑΠΟ ΤΟ ΗΕLLAS-ORTHODOXY


Το να χωρεσει κανεις τις σκεψεις του για τον Μακαριστο Αρχιεπισκοπο Χριστοδουλο σ’ενα κειμενο δεν ειναι ευκολο πραγμα.Ποσο μαλλον,οταν διακατεχεται απο εντονα συναισθηματα συγκινησης γι’αυτον.Παρολα αυτα,θα κανω μια προσπαθεια,δινοντας βαρος σε ορισμενα γεγονοτα που σημαδεψαν την πορεια του κι εμειναν ανεξιτηλα χαραγμενα στη μνημη μας.

-Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ:Τη θυμαμαι σαν χτες.Οποιον και να ρωτουσες,ακομα και ασχετους με εκκλησιαστικα θεματα,σου ελεγε «τον Χριστοδουλο θελουμε»!Ολοι ευχονταν να εκλεγει αυτος διαδοχος του Μακαριστου Σεραφειμ.Οταν τελικα ηχησαν οι καμπανες της Μητροπολης και αρχισαν να ψελνουν το «Χριστοδουλου του Μακαριωτατου Αρχιεπισκοπου Αθηνων και Πασης Ελλαδος»,δακρυα χαρας πλημμυρισαν τα ματια πολλων.Δεν μπορουσαμε να πιστεψουμε οτι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ,στο τιμονι της Εκκλησιας βρεθηκε ο ΠΙΟ ΑΞΙΟΣ!Θυμαμαι το προσωπο του να δακρυζει,καθως ευλογουσε τον κοσμο που τον χειροκροτουσε.

-ΤΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ:Ο Χριστοδουλος εγινε η αιτια να γεμισουν ασφυκτικα οι Εκκλησιες οπου λειτουργουσε,ακομα κι απο ατομα παντελως ασχετα με τη θρησκεια.Ο λογος του,ΑΠΛΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΜΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΣ,ΜΑΓΝΗΤΙΖΕ ΤΑ ΠΛΗΘΗ.ΜΙΛΑΓΕ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ,ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΚΑΛΟΘΕΛΗΤΕΣ.Κι αυτο το πληρωσε,απο τα αμαρτωλα Μμε:τα οποια στην αρχη τον κυνηγουσαν κυριολεκτικα,επειδη εβλεπαν οτι το «προιον» πουλαει.Επειτα,οταν οι ΑΝΤΡΙΚΙΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΟΥ αρχισαν να ενοχλουν τους ΓΡΑΙΚΥΛΟΥΣ αυτου του τοπου,δοθηκε εντολη να τον μειωσουν και να τον εξευτελισουν:και «ποιος ειναι αυτος που μιλαει» και «γιατι ανακατευεται με την πολιτικη» κλπ.

-Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ:Δε νομιζω να εχει ξαναγινει κατι τετοιο!Δημοσιο προσωπο που να διατηρει τη δημοτικοτητα του τοσο ψηλα επι χρονια χωρις να φθειρεται,παρα τις λυσσασμενες προσπαθειες των εχθρων του!Ειρωνικα λενε καποιοι,πως ΑΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΣΕ ΚΟΜΜΑ ΘΑ ΣΑΡΩΝΕ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ!Μεσα τους ξερουν οτι ειναι αληθεια…και παρολο που ο Μακαριστος ουδεποτε ασχοληθηκε οπως αυτοι νομιζουν με την πολιτικη,ο λογος του και μονο για τα Εθνικα και Κοινωνικα θεματα τους τρομοκρατουσε.

-Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ,ΛΟΙΠΟΝ:Ή αλλιως,ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ των απανταχου γραικυλων και ανθελληνων.Ελεγε οσα θα ελεγε ο καθενας μας που ποναει αυτο τον ερημο τοπο.Καυτηριαζε τους προδοτες,τους θολοκουλτουριαρηδες και τους προοδευτικουληδες και το κυριοτερο,ΜΙΛΑΓΕ ΓΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟ!Αυτο και μονο αρκουσε για να τον βαλουν στη μπουκα του κανονιου τα νεοταξικα παπαγαλακια,πετωντας του τονους λασπης.Και μονο το γεγονος πως τον «μνημονευουν» ακομα και σημερα υβριζοντας τον,δειχνει ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ ΤΟΥΣ ΕΤΣΟΥΞΑΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ.

-Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ:Αντικειμενο πολλων διαφωνιων στο εσωτερικο της Ιεραρχιας,στην πραγματικοτητα ηταν μια εθιμοτυπικη επισκεψη,προσεκτικα σχεδιασμενη και μελετημενη.Ποτε αλλοτε ο εκαστοτε αλαζονας Παπας δεν ταπεινωθηκε τοσο μπροστα σ’εναν Ορθοδοξο και ποτε αλλοτε μια «συγγνωμη» δεν ειχε τοσο μεγαλη σημασια.Ο Χριστοδουλος εβαλε ενα στοιχημα τοτε και το κερδισε,βγαινοντας ενισχυμενος απο μια δυσκολη δοκιμασια.

-Η ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ Ο ΓΟΛΓΟΘΑΣ:Σαν κεραυνος εν αιθρια επεσε η ειδηση της αρρωστειας του,σ’ αυτον,τους συνεργατες του αλλα κυριως στον πιστο λαο.Κανεις δεν μπορουσε να πιστεψει οτι ο ακουραστος Αρχιεπισκοπος,ξαφνικα ειχε μετατραπει σε εναν αδυναμο σωματικα ανθρωπο,που πασχιζε να κρατηθει στη ζωη.Οι οποιες ελπιδες αρχικα για ανανηψη,αποδειχτηκαν φρουδες.Ο ιδιος,ποτε δεν κρατησε κακια στους γιατρους του γι’αυτο,παρολο που καποιοι αλλοι σφαζονταν στα τηλεπαραθυρα για το θεμα και μιλουσαν για «εγκληματικα ιατρικα λαθη».Ο Χριστοδουλος δεν ηταν τετοιος.Δεν εβαζε τον εγωισμο του πανω απο τους ανθρωπους.Ηξερε να συγχωρει,ακομα κι οταν τα λαθη ηταν εις βαρος της ιδιας του της ζωης.

-Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ:Ηταν ενα βροχερο πρωινο του Γεναρη.Τα κορακια των καναλιων,συγκεντρωμενα εξω απο την κατοικια του,μας ενημερωναν για το θλιβερο συμβαν.Οσοι τον αγαπησαμε,δυσκολευομασταν να το πιστεψουμε.Παρολο που ξεραμε πως οι ελπιδες ηταν απειροελαχιστες,μεσα μας ελπιζαμε στο θαυμα.Φαινεται ομως,πως ο ιδιος ο Αρχιεπισκοπος ειχε συμβιβαστει με το γεγονος και βγηκε ενισχυμενος και απ’αυτο:με περισσοτερη προσευχη,καρτερια και αγαπη στους γυρω του.

Ενα χρονο μετα,η απουσια Σου ειναι παραπανω απο αισθητη:ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΕ!Και καθε μερα σε αναζηταμε.Μας λειπει το χαμογελο σου,ο λογος σου,η ακουραστη ενεργεια που εβγαζες παντου και παντα…μα πανω απ’ολα,ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ Η ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΣΟΥ.Σε δυσκολες εποχες οπως η σημερινη,η ελλειψη ενος ηγετη με το αναστημα Σου,ειναι εμφανης.

ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΑΞΙΟΜΑΚΑΡΙΣΤΕ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΕ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΕ.ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Για περισσότερα δείτε το άρθρο :



Εντυπωσιακά τα ευρήματα με τη «σφραγίδα» του αυτοκράτορα Αδριανού στο τρίγωνο Αμαλίας- Ζάππειο- Βουλή

Γυμνάσια, βαλανεία, κρήνες, μεγαλοπρεπείς επαύλεις και έργα κοινής ωφελείας. Μη ορατά, ωστόσο υπαρκτά, λίγο κάτω από την επιφάνεια του εδάφους. Στη λεωφόρο Αμαλίας, στο Ζάππειο και στον Εθνικό Κήπο, στη Βουλή, στο Σύνταγμα. Μια ολόκληρη πόλη, η ωραιότερη και λαμπρότερη της ρωμαϊκής Αθήνας.

Οταν αυτοκράτορας ήταν ο Αδριανός, μέγας ευεργέτης της, ο οποίος στην ουσία ξανάχτισε την πόλη που είχε ολοσχερώς καταστραφεί από την επιδρομή του Σύλλα το 86 π.Χ. Οικοδόμησε μεγαλοπρεπείς ναούς και κτίρια, όπως ο ναός του Ολυμπίου Διός, το Πανελλήνιον, το Πάνθεον, η Βιβλιοθήκη και το Γυμνάσιο (όλα φέρουν το όνομά του), ολοκλήρωσε το υδραγωγείο που ως γνωστόν χρησιμοποιούνταν ως τον 20ό αιώνα και, μεταξύ άλλων, επιφύλαξε για το ανατολικό αυτό προάστιο έναν ιδιαίτερο ρόλο. Επρεπε όμως να κατασκευαστούν το μετρό και ορισμένα ακόμη έργα ώστε να μάθουμε σήμερα περισσότερα για αυτήν την περιοχή της Αθήνας κατά τη Ρωμαϊκή εποχή.

Γνώση στην οποία συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό ένα διεθνές αρχαιολογικό συμπόσιο που διοργανώθηκε το 2006 στο Μουσείο Μπενάκη, όπου έλληνες και ξένοι επιστήμονες κατέθεσαν όλα τα τελευταία ανασκαφικά και μελετητικά στοιχεία για τη ρωμαϊκή Αθήνα. Το αποτέλεσμα περικλείεται σε έναν τόμο (παρουσιάστηκε χθες το βράδυ στο Μουσείο Μπενάκη), μέσα από τον οποίο αποκαλύπτεται η Αθήνα της Ρωμαϊκής εποχής σε όλο το μεγαλείο της.

Τι κρύβει λοιπόν το κέντρο της σύγχρονης Αθήνας; Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της καλύπτεται από τον Εθνικό Κήπο ή από λεωφόρους δεν έχει επιτρέψει, φυσικά, την εκτεταμένη αρχαιολογική έρευνα, όμως και αυτή η περιστασιακή που έγινε προς χάριν των μεγάλων έργων υπήρξε πολύτιμη.

«Σε ολόκληρη την πόλη και ιδιαίτερα στο δυτικό τμήμα της ως το Ολυμπιείο σημειώνεται μία εκπληκτική πυκνότητα λουτρών,το ένα σχεδόν κοντά στο άλλο και πάντα σε σχέση με τις οδικές αρτηρίες» γράφει η αρχαιολόγος κυρία Ολγα Ζαχαριάδου, ενώ προσθέτει ότι στη Βουλή υπήρχαν πολυτελή κτίρια που σε πολλές περιπτώσεις διέσωζαν τοιχογραφίες και ορθομαρμαρώσεις. Μέσα στον Εθνικό Κήπο βρίσκονται τα λείψανα μεγάλων και πολυτελών οικοδομημάτων με ψηφιδωτά, μεγάλες αψιδωτές αίθουσες, τοιχογραφίες και αυλές, ενώ στη διασταύρωση των οδών Ηρώδη Αττικού και Μουρούζη βρέθηκε και βαλανείο.

Επρόκειτο άραγε για ιδιωτικές επαύλεις ή μήπως για οικοδομήματα που προορίζονταν για την εκπαίδευση των νέων; αναρωτιέται η κυρία Ζαχαριάδου. Αλλωστε επρόκειτο για μια προνομιακή τοποθεσία την οποία διέτρεχαν δύο ποτάμια, ο Ιλισός και ο Ηριδανός. Επίσης ας μην ξεχνάμε την αποκάλυψη του Λυκείου στην οδό Ρηγίλλης, που αποτελεί τη συνέχεια της περιοχής.

Το περίπλοκο και προβληματικό πλαίσιο της μελέτης γύρω από το ρωμαϊκό παρελθόν της Αθήνας αρχίζει να ξεκαθαρίζει. Γνωρίζουμε έτσι ότι εκείνη την εποχή η Αθήνα διέθετε τρία ωδεία και ένα θέατρο, ανταγωνιζόμενη ακόμη και τη Ρώμη. Στις νότιες υπώρειες της Ακρόπολης ανοικοδομήθηκε το κατεστραμμένο Ωδείο του Περικλέους, δημιουργήθηκε νέα σκηνή στο θέατρο του Διονύσου, ο Ηρώδης Αττικός κατασκεύασε προς τιμήν της συζύγου του Ρηγίλλης το γνωστό Ωδείο, ενώ επισκεύασε και το Παναθηναϊκό Στάδιο.

Η Αθήνα είχε αποκτήσει εξάλλου μια νέα αγορά, τη Ρωμαϊκή, οι κύριοι οδικοί της άξονες και το αποχετευτικό της σύστημα είχαν ανανεωθεί ενώ τα πολυάριθμα λουτρά αντικατοπτρίζουν την ευρωστία μιας οικονομικά ισχυρής τοπικής αριστοκρατίας.

Το συμπέρασμα ότι η Αθήνα κατόρθωσε κατά τους αιώνες της αυτοκρατορικής κυριαρχίας να διατηρήσει και να προβάλει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της μέσω μιας ταυτότητας ισχυρά προσκολλημένης στο παρελθόν της κλασικής κυρίως εποχής εξάγεται πάντως αβίαστα. Και αυτό είναι ίσως μια απάντηση στην προκατάληψη που υπήρχε στην Ελλάδα προκειμένου για τη Ρωμαϊκή εποχή και τα μνημεία που κατέλιπε.

Τέτοια μάλιστα ώστε να θεωρούνται, και όχι μόνο από το απλό κοινό, ήσσονος σημασίας. Εχει δίκαιο ο επιστημονικός συνεργάτης του Μουσείου Μπενάκη και επιμελητής του τόμου κ. Σταμάτης Βλίζος όταν υποστηρίζει ότι «το ρωμαϊκό παρελθόν ταυτίσθηκε στην Ελλάδα σχεδόν αποκλειστικά με την αρνητική πλευρά της ιστορικής εξέλιξης». Σήμερα η σύγχρονη έρευνα έρχεται να αποκαταστήσει την αλήθεια.

ΜΑΡΙΑ ΘΕΡΜΟΥ

TO BHMA

Χωρίς νέους Έλληνες, δεν υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα.

Το δημογραφικό είναι ένα από τα σημαντικότερα εθνικά προβλήματα του τόπου, το οποίο μπορεί να είναι ο καταλύτης ακόμη και για την επιβίωση του έθνους μας. Η συνεχιζόμενη αδιαφορία της κυβέρνησης να δώσει ουσιαστικές λύσεις για την δημογραφική γήρανση τής χώρας μας εξελίσσεται σε μείζων κοινωνικό θέμα για το μέλλον της Ελλάδας μας. «Κλειδί» για τη λύση του δημογραφικού ο θεσμός της οικογένειας.

Ελλάς γηράσκουσα, Ελλάδα χώρα γερόντων. Οι Έλληνες, το 2050, θα είναι λιγότεροι από 8 εκατομμύρια! Δείκτης γονιμότητας 1,29 παιδιά, πράγμα που σημαίνει ότι τα παιδιά που γεννιούνται δεν θα αντικαθιστούν αυτούς που πεθαίνουν. Το ασφαλιστικό είναι η μεγαλύτερη επίπτωση του έντονου δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ελλάδα…

Είμαστε σ’ ένα επικίνδυνο σημείο, σε ένα σημείο όπου δεν θα έπρεπε πια να σκεφτόμαστε αν θα εξισώσουμε τους τρίτεκνους με τους πολύτεκνους, αυτό έπρεπε να είχε γίνει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά να στηρίζουμε και να ενισχύουμε εκείνους που αποκτούν δεύτερο παιδί! Ο θεσμός στης οικογένειας πρέπει να στηριχθεί από την πολιτεία. Πίσω από την υπογεννητικότητα υπάρχει μια κουλτούρα περιφρόνησης για το να είναι κανείς γονιός. Η αναρρίχηση των εργαζόμενων γυναικών σε επιτελικές θέσεις, αλλά και το υπέρογκο κόστος που απαιτεί η φροντίδα των παιδιών ενισχύουν την τάση συρρίκνωσης του πληθυσμού.

Η δημογραφία μίας χώρας ακολουθεί φυσικούς νόμους. Ένας από αυτούς που εφαρμόζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο νόμος των συγκοινωνούντων δοχείων. Οι μεταναστεύσεις λαών ή και οι πολεμικές εισβολές γίνονται πάντα από υπερπληθυσμιακές χώρες σε άλλες, συνήθως γειτονικές, όπου το ανθρώπινο δυναμικό ή γηράσκει ή μειούται. Αν δε η χώρα – δέκτης είναι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από τους μεταναστεύοντες πληθυσμούς, τότε είναι απολύτως βεβαία η ειρηνική ή βίαιη μετακίνηση των πληθυσμών. Σε αυτό το σημείο πρόκλησης προς τους γείτονές μας βρίσκεται στην παρούσα περίοδο η χώρα μας. Με ένα εξαιρετικά χαμηλό δείκτη γεννητικότητας και μια σχετικός ανθούσα οικονομία, η Ελλάδα γίνεται προκλητική για τους γείτονες και εδώ είναι το πρόβλημά μας.

Εκτός όμως από αυτά τα θεωρητικά, υπάρχουν συγκεκριμένα στατιστικά στοιχεία, τα οποία θα έπρεπε όλους μας, αλλά πιο πολύ τις ηγεσίες οι οποίες ρυθμίζουν τις τύχες αυτού του τόπου να μας έχουν θέσει σε συναγερμό. Φαίνεται όμως ότι άλλες προτεραιότητες τίθενται, αφήνοντας το πρόβλημα να γίνεται συνεχώς και δυσκολότερο στην επίλυσή του. Ο πληθυσμός της Ελλάδος το 2025 έχει υπολογισθεί ότι θα διαμορφωθεί στα 13.5 εκατομμύρια, εκ των οποίων οι Έλληνες δεν θα ξεπερνούν τα 10 εκατομμύρια και από αυτούς το 20% θα είναι μεγαλύτεροι των 65 ετών.

 Στην χώρα μας έχουμε 100.000 γεννήσεις ετησίως και 200.000 αμβλώσεις. Ένα σπουδαίο πρόβλημα για την υπογεννητικότητα είναι και οι αμβλώσεις, καθώς οι αμβλώσεις αφενός μειώνουν άμεσα τις γεννήσεις του έτους κατά το οποίο γίνονται, και αφετέρου μειώνουν έμμεσα τις γεννήσεις στα επόμενα χρόνια, εξαιτίας της υπογονιμότητας που προκαλούν. θα μπορούσα να αναφερθώ και σε άλλα στοιχεία που συμβάλουν στην υπογεννητικότητα, αλλά οι επιδράσεις είναι αυτές που μας γίνονται πιο αντιληπτές και που πρέπει να μας αγγίξουν όλους. Οι αρνητικές επιδράσεις της υπογεννητικότητας είναι πολλών κατηγοριών. Μερικές από αυτές πολύ συνοπτικά μπορούν να συνοψισθούν στις παρακάτω γενικές κατηγορίες:

Συνεχής γήρανση του πληθυσμού.

Πληθυσμιακά κενά σε γεωγραφικές περιοχές της χώρας, ιδίως στον παραμεθόριο χώρο.

Μείωση ανθρώπινου δυναμικού των Ενόπλων Δυνάμεων, με αύξηση της πιθανότητας διενέξεων, κρίσεων ή και πολέμου με τις γειτονικές κυρίως χώρες και πιο συγκεκριμένα για εμάς με την Τουρκία.

Ανεπαρκές εργατικό δυναμικό, με επίπτωση την χαμηλή αναλογία εργαζομένων – συνταξιούχων της χώρας.

Μικρή εσωτερική καταναλωτική αγορά και αντίστοιχη φορολογική βάση με αναιμική οικονομία.

 Αύξηση της λαθρομετανάστευσης με ότι αυτό συνεπάγεται σε θετικές και αρνητικές επιπτώσεις.

 Κίνδυνος εξαφάνισης του Ελληνισμού, με δεδομένες τις τάσεις που σαφώς διαγράφονται σε πολιτικό και πανεπιστημιακό επίπεδο στο εξωτερικό από κέντρα τα οποία επεξεργάζονται την μείωση ή την περιθωριοποίηση της ελληνικής πολιτιστικής και πολιτισμικής συμβολής της χώρας στο παγκόσμιο περιβάλλον.

Τα μέτρα για την αντιμετώπιση της υπογεννητικότητας σε μία απόλυτα καταναλωτική εποχή, όπου τα περισσότερα προβλήματα αντιμετωπίζονται κυρίως σε οικονομικό επίπεδο, αυτά τα οποία πρέπει να ληφθούν σαν μέτρα δεν μπορεί να μην είναι οικονομικά. Και τα χρήματα μπορεί να εξασφαλιστούν αν περικόψουν από τα τεράστια ποσά που καταναλώνονται για δευτερεύουσες ή και άχρηστες δραστηριότητες της κρατικής μηχανής. Βασικό μέλημα θα πρέπει να γίνει η ανάπλαση της ελληνικής παιδείας, ώστε να δημιουργηθεί η κατάλληλη νοοτροπία στους Έλληνες και κυρίως τους νέους και να ξαναγίνει το παιδί πηγή χαράς και ζωής για την ελληνική οικογένεια, να ξεφύγουμε από την ασφυκτική πίεση και ανασφάλεια από την ύπαρξη του ενός ή των δύο παιδιών και να ξαναγίνουμε οι πολυμελείς ευτυχισμένες οικογένειες των περασμένων γενεών, με ιδανικά και σεβασμό στην Πατρίδα, την Οικογένεια και την ελληνορθόδοξη θρησκεία μας.

Η ελληνική κοινωνία και κυρίως το ελληνικό κράτος να σκύψει με αγάπη και ενδιαφέρον πάνω στα προβλήματα των νέων οικογενειών, να βοηθήσει τα νέα ζευγάρια με προβλήματα γονιμότητας τα οποία στους καιρούς μας συνεχώς και πληθαίνουν και που χρειάζονται μια περιουσία για να κάνουν μια εξωσωματική προσπάθεια, να δημιουργηθούν παιδικοί σταθμοί για τις εργαζόμενες μητέρες, να εξασφαλισθούν οι μητέρες με ιδιαίτερα εργασιακά προνόμια, συμπεριλαμβανομένης και της μέριμνας για την εξασφάλιση στέγης για διαμονή, όπου αυτό είναι αναγκαίο, η καθιέρωση επιδόματος και συντάξεως στην πολύτεκνη μητέρα, η φορολογική ελάφρυνση των πολυτέκνων και η έγκριση μεταγραφής των παιδιών των οικογενειών αυτών από σχολές εξωτερικού σε ελληνικά πανεπιστήμια.

Κλείνοντας θέλω να πω ότι το δημογραφικό πρόβλημα για την χώρα μας είναι ένας αδηφάγος επικίνδυνος εχθρός και δυστυχώς εμείς παίζουμε ανέμελοι τα άσχημα παιχνίδια κάποιων που επιβουλεύονται το έθνος μας και δεν μας λένε, αλλά ούτε και κάνουν κάτι για ένα πρόβλημα εθνικής επιβίωσης όπως το δημογραφικό.

της Λίνας Συμεωνίδου

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ 

Αναρτήθηκε από EGERSIS

http://egersis.blogspot.com/2009/01/blog-post_8854.html

[ADONIS.jpg]

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου, ο Βουλευτής Β΄ Αθηνών κος Σπυρίδων – Αδωνις Γεωργιάδης ως εισηγητής του ΛΑ.Ο.Σ. στην Βουλή για την Συμφωνία Σύνδεσης Ευρωπαϊκής Ενωσης – Αλβανίας, υποστήριξε ένθερμα το αίτημα όλων των Βορειοηπειρωτών απανταχού της γης, να καθυστερήσει η Κύρωση για ένα μικρό χρονικό διάστημα, έως ότου η Αλβανία δείξει εμπράκτως τον σεβασμό της στα ανθρώπινα δικαιώματα των ΒορειοΗπειρωτών. Δυστυχώς όλα τα υπόλοιπα κόμματα, με προεξάρχοντα την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αποφάσισαν να αδιαφορήσουν στην έκκληση των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου.

Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ο υφυπουργός Εξωτερικών κ. Βαληνάκης, αρνήθηκε έστω και να αναφέρει τον όρο “Βόρειος Ηπειρος”, αναφέροντας την περιοχή ως … “Nότια Αλβανία”!

Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΑΔΩΝΙΣ-ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ

 Αναρτήθηκε από EGERSIS

http://egersis.blogspot.com/2009/01/14.html


Οι μετακιvήσεις ελληvικώv φύλωv δεν είναι παρά προσπάθειες των αρχαίων να εξηγήσουν την ύπαρξη διαφόρων διαλέκτων
Του Χρ. Γ. Ντουμα*

Την ποικιλία τωv διαλέκτωv πoυ μιλούvταv στις διάφορες περιοχές της ελληνικής γης οι Ελληvες τωv αρχαϊκώv και τωv κλασικώv χρόvωv την ερμήνευαν ως ένδειξη της ύπαρξης διαφορετικώv φύλωv, τη δε διασπορά της ίδιας διαλέκτου σε διάφορες περιοχές, την απέδιδαν σε μετακιvήσεις του αντίστοιχου φύλου σ’ αυτές. Την αιτιολογική ερμηνεία αυτή των αρχαίων υιοθέτησαν στην πλειονότητά τους οι μελετητές του αρχαίου ελληνικού κόσμου, ιδιαίτερα φιλόλογοι και ιστορικοί. Η λεγόμενη δωρική διάλεκτος ήταν σε χρήση σε πολλές περιοχές της χώρας και, σύμφωνα με την παραπάνω θεωρία, πολλές ήταν και οι μετακινήσεις των χρηστών της, των Δωριέων. Ετσι, λοιπόν, σύμφωνα με την παράδοση, όπως τη διασώζει ο Ηρόδοτος (Ι, 56), από τη Φθιώτιδα οι Δωριείς μετανάστευσαν στην Ιστιαιώτιδα, στην Πίνδο, στη Δρυοπίδα, στην Πελοπόννησο. Οι υποτιθέμενες αυτές μετακινήσεις, γνωστές επίσης ως «Κάθοδος των Δωριέων» ή ως «Επιστροφή των Ηρακλειδών», θεωρήθηκαν εισβολή καθυστερημέvωv ελληvικώv φύλωv από τον Βορρά προκαλώντας την κατάρρευση του μυκηναϊκού κόσμου και εγκαινιάζοντας την περίοδο των λεγόμενων σκοτεινών αιώνων. Ωστόσο, τα νεωτερικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν αρχαιολογικά την περίοδο αυτή (9ο και 8ο αι. π.Χ.), όπως η χρήση του σιδήρου, το έθιμο της καύσης τωv vεκρώv και η κεραμική με γεωμετρική διακόσμηση, όπως επιγραμματικά επισήμανε η Αμερικανίδα αρχαιολόγος Emily Vermeule, «βρίσκοvται όχι κατά μήκος της δωρικής διαδρομής αλλ’ ακριβώς σε εκείvες τις περιοχές, οι oποίες όχι μόνο δεv κατακλύστηκαv από νεήλυδες, αλλά τουναντίον διατήρησαv επί μακρότατοv τις μυκηvαϊκές παραδόσεις και τις διά θαλάσσης επαφές τους με τηv Αvατολή». Τέτοιες περιοχές ήσαν η Αθήvα, η Κρήτη, η ακτή της Iωvίας. Και είναι ακριβώς αυτά τα αρχαιολογικά δεδομένα που έκαναν τον μεν Μανόλη Ανδρόνικο ήδη από το 1971 να αποφανθεί ότι «οι Δωριείς στην αρχαιολογία δεν είναι παρά ένα φάντασμα», τον δε μεγάλο Βρετανό ελληνιστή John Chadwick λίγα χρόνια αργότερα (1976) να δηλώσει με έμφαση πως γλωσσολόγοι και αρχαιολόγοι από κοινού έθαψαν τους Δωριείς ως εισβολείς ή μετανάστες, αποδεικνύοντας την έλευσή τους ανυπόστατη. Φαίνεται, λοιπόν, ότι τόσο η κάθοδος των Δωριέων όσο και οι άλλες μετακιvήσεις ελληvικώv φύλωv, όπως τις παραδίδουv oι φιλολογικές πηγές, δεν είναι παρά προσπάθειες των αρχαίων να εξηγήσουν την ύπαρξη διαφόρων διαλέκτων.

Αυτοεξορία

Ωστόσο, όσο κι αν ο μύθος και η παράδοση δεν αποτελούν ιστορία, άλλο τόσο δεν μπορεί να αποκλειστεί ο απόηχος κάποιου ιστορικού γεγονότος στον μύθο. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο (ΙΧ 27) οι Δωριείς, τμήμα κάποτε τoυ μυκηναϊκού κόσμου, αυτοεξορίστηκαν προκειμένου να γλιτώσουν από την τυραννία των Μυκηναίων («φεύγοντες δoυλoσύvηv πρoς Μηκηvαίωv»). Αν έτσι έχει το πράγμα, τότε η παράδοση πoυ μιλάει για επιστρoφή τωv Ηρακλειδώv γίvεται πιο καταvοητή: Για να επιστρέψει κανείς κάπου πρέπει προηγουμένως να έχει φύγει. Αλλωστε, έχει γίνει αποδεκτό ότι η λεγόμενη «Πρωτο–δωρική» είναι μία από τις διαλέκτους Μυκηvαϊκής Ελληvικής, η οποία έχει θεωρηθεί ως κοινωνικά κατώτερη, ότι μιλιόταν εκτός ανακτορικού περιβάλλοντος και γι’ αυτό δεν γραφόταν στις πινακίδες. Επίσης, σύμφωνα με τις αρχαίες πηγές, οι Δωριείς επέστρεψαν «κατίovτες», κατερχόμενοι. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να είχαν καταφύγει σε ψηλά μέρη, σε βουνά, όπου ένιωθαν μεγαλύτερη ασφάλεια και πρoστασία από τoυς κατατρεγμoύς και τις διώξεις.

Κτηνοτρόφοι

Οι ορεσίβιοι πληθυσμοί ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με την κτηνοτροφία και την υλοτομία, την εκμετάλλευση των δασών, και φαίνεται ότι οι Δωριείς δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Γι’ αυτό και η παράδοση τους σκιαγραφεί ως συντηρητικούς και άξεστους. Οταν δε οι λόγοι, για τους οποίους είχαν αυτοεξοριστεί εξέλιπαν, μετά δηλαδή την κατάρρευση του μυκηναϊκού κόσμου, επέστρεψαν ως Ηρακλείδες «κατίοντες». Κάτειμι σημαίvει «κατέρχομαι από τα ψηλά μέρη στα χαμηλά» αλλά και «επιστρέφω από εξορία», σημασίες που ταιριάζουv στηv περίπτωση τωv Δωριέωv, oι oποίοι επέστρεψαv από τηv εξορία τoυς «κατελθόντες». Η ερμηvεία πoυ δίvουv oι σύγχροvοι ιστορικοί στο «κατίοvτες» ως «κατερχόμεvoι από Βορρά» φαίνεται να προέκυψε από τη νεότερη χαρτογραφική σύμβαση, που θέλει την ανάρτηση του χάρτη με τον γεωγραφικό Βορρά προς τα πάνω. Με άλλα λόγια, αν δεν υπήρχε αυτή η σύμβαση, και αν είχαμε μάθει vα κρεμούμε τον χάρτη με τον Νότο στο επάνω μέρος, το «κατίοvτες» θα σήμαινε, σύμφωνα με την ερμηνεία των ιστορικών, «κατερχόμενοι από Νότου». Και, κατά συνέπεια, οι Δωριείς θα είχαν κατέλθει από τηv… Κρήτη!

«Κατίοντες»

Η κάθοδος τωv δωρικών φύλων από τα ορεινά σε πεδιvά μέρη και αvεξάρτητα από μαγvητικoύς προσαvατολισμoύς συμφωνεί με την εγκατάστασή τους σε περιοχές της Πελοποννήσου που απέχουν πολύ όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και από το σημείο της υποτιθέμενης κοινής αφετηρίας των Δωριέων. Περιοχές, όπως η κεvτρική Μεσσηvία, η κεvτρική Λακωvία, η πεδιάδα τoυ Αργoυς, η περιοχή τoυ Iσθμού, πέρα από τα παραπάνω γνωρίσματα, αποτελούσαν και τηv καρδιά τoυ μυκηvαϊκoύ κόσμoυ, πράγμα που σημαίνει ότι οι Δωριείς «κατίοντες» επέστρεψαν στα μέρη τα οποία είχαν εγκαταλείψει μερικές γενιές παλιότερα.

Η κατάληξη σε –εύς, ήδη από τα μυκηναϊκά χρόνια σημαίνει ασχολία, επάγγελμα (π.χ. χαλκεύς), ενώ η ρίζα δωρ– συγγενεύοντας με τη λέξη δόρυ/δoύρυ, τόσο στις πινακίδες όσο και στον Ομηρo σημαίνει ξύλο (πρβλ. «δούρειος ίππος»). Η δε εvαλλαγή τoυ ο με oυ ή με ω, ανάλογα με τη διάλεκτο, δεν είναι ασυνήθης (π.χ. αττ. κόρος, ιωv. κoύρος, δωρ. κώρος, βoυλή – βωλά, βους – βως, δούλος – δώλος κ.ά.). Αυτό άλλωστε επιβεβαιώνεται και από την ύπαρξη σύνθετων ονομάτων, όπως Δωρικλής και Δωρίμαχoς.

Ξυλοκόποι

Μετά τα παραπάνω, ως δηλωτικό ασχολίας το δωριεύς σημαίνει ξυλοκόπoς. Οι ξυλοκόποι, ζώντας στα βουνά και αποκομμένοι από τov πολιτισμό, ομιλούv διάλεκτο λιγότερο εξελιγμένη, αρχαϊκή. Με τον καιρό ίσως η σημασία του Δωριεύς διευρύvθηκε υπονοώντας τον άξεστo χωρικό, όπως η λέξη βλάχoς στη σημερινή καθομιλουμένη από εθνικό κατέληξε να σημαίνει το χωρίς τρόπους άτομο. Αυτοί λοιπόν οι άξεστοι ξυλοκόποι, με την κατάρρευση τoυ μυκηvαϊκoύ αvακτορικoύ συστήματoς, βρήκαν την ευκαιρία να επιστρέψουν. Με τηv ερμηvεία τωv Δωριέωv ως ξυλοκόπωv φαίνεται να συμφωνεί και ο μύθος τoυ τελευταίoυ βασιλιά της Αθήvας, τoυ Κόδρου, ο οποίος για vα σώσει τηv πόλη του από τους εισβολείς Δωριείς, διείσδυσε λάθρα στo στρατόπεδό τους μεταμφιεσμένος σε ξυλοκόπο, δηλαδή σε έναν από αυτούς, σε δωριέα.

* Ο κ. Χρ. Γ. Ντούμας είναι ομότιμος καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_21/12/2008_296508

Αυτό που έγινε, πριν λίγα εικοσιτετράωρα ΔΕΝ ήταν «επανάσταση». Δεν ήταν «εξέγερση». Δεν ήταν «έκρηξη κοινωνικής διαμαρτυρίας».

Όχι πως δεν υπάρχουν πολλές πραγματικές αιτίας κοινωνικές έκρηξης.
Υπάρχουν και με το παραπάνω. Αλλά αυτό που έγινε προχθές δεν ήταν
«εξέγερση». Όχι ακόμα, τουλάχιστον…
Η πυρπόληση κατοικημένων περιοχών δεν είναι κοινωνική «εξέγερση».
Οι επιθέσεις κατά πυροσβεστών, που προσπαθούσαν να απεγκλωβίσουν
ανήμπορα γερόντια από τις φλόγες δεν είναι «εξέγερση».
Το εκτεταμένο πλιάτσικο δεν είναι «εξέγερση».
Ο τραγικός φόνος του 15χρονου από έναν «τρελαμένο» αστυνομικό δεν ήταν
η αιτία. Ήταν μόνο η αφορμή – μιας έκρηξης που «ωρίμαζε» από καιρό.

* Πριν λίγες μέρες γνωστοί-άγνωστοι είχαν επιτεθεί βάναυσα μέσα στο
λεγόμενο «Πανεπιστημιακό» άσυλο κι είχαν σπάσει το χέρι μιας
καθηγήτριας. Χωρίς να έχει προηγηθεί ο θάνατος του 15χρονου μαθητή…

* Πριν λίγες μέρες, είχαν κακοποιήσει άγρια μέσα στους
στους φοιτητές Νομικής. Ούτε τότε είχε προηγηθεί ο θάνατος του
* Πριν ενάμιση χρόνο είχαν ξυλοκοπήσει μέχρις αναισθησίας ανώτατο
αξιωματικό της Αστυνομίας που είχε πάει μαζί με την οικογένειά του να
παρακολουθήσει πολιτιστική εκδήλωση στο Γκάζι. Ούτε τότε είχε
προηγηθεί ο θάνατος του αδικοχαμένου μαθητή.

Κάποιοι εκμεταλλεύθηκαν ένα τραγικό περιστατικό για να αποπειραθούν
«πολύχρωμη εξέγερση» και στην Ελλάδα (κατά τα πρότυπα της Γεωργίας και
της Ουκρανίας).

Η διεθνής κοινή γνώμη έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον, διότι είναι η πρώτη
τέτοια «πορτοκαλί επανάσταση» που επιχειρείται σε δημοκρατική χώρα
δυτικού τύπου.Ακόμα και το ΚΚΕ αναγκάστηκε να κατονομάσει τους προβοκάτορες και να
καταγγείλει αυτούς που τους «χαϊδεύουν».
Όχι, ο ελληνικός λαός δεν ξέσπασε προχθές. Για την ακρίβεια δεν μίλησε ακόμα.

Απλώς, κάποιοι, θυμούνται τι είχε πει κάποτε ο Γεώργιος Παπανδρέου:
Τρομοκρατείστε τους

τρομοκράτες!
Χρύσανθος Λαζαρίδης

ΔΙΚΤΙΟ 21GREEK ALERT

Οι κατοικοι της Κομοτηνης γνωριζοντας την τυχη που τους περιμενει μαζευτηκαν και ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΔΙΣΑΝ να κανουν πορεια !! και οχι μονο αυτο. ΤΟΥΣ κυνηγησαν και αυτοι πηγαν στην παλια νομικη για προστασια τους οι κατοικοι τους πολοιθορησαν και δεν μποτρουσαν οι αλητες να ξεμυτησουν!!!και ΚΑΛΕΣΑΝ την αστυνομια να εμποδισει τους κατοικους να μπουν μεσα να τους τσακισουν

Η ΗΛΙΘΙΑ αστυνομια ΠΗΓΕ και προστατεψε τους …αναρχικους!!!!

καποιοι ειχαν ερθει απο την ΞΑΝΘΗ και εγκλωβιστηκαν και δεν ηξεραν τι να κανουν!! Παρακαλουσαν να τους αφησουν να πανε σπιτια τους οι αλητες.

ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΚΑΦΡΟΙ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ…..